Σωτήρης Σωκράτους: Ήταν μια απεργία μικρή, μια άλλη εργατική αναταραχή, το 52, όταν με αφορμή κάποιαν απεργίαν που έκαμναν οι λιμενεργάτες στη Λεμεσό, δεν μπορούσε να γίνει εξαγωγή του μεταλλείου αμιάντου, να φορτωθεί για να φύγει και η εταιρεία αμιάντου εδιάταξεν τρεις εργάτες που κατασύμπτωση ήταν και μέλη της ΠΕΟ εδιέταξεν να έρτουν, να δουλέψουν εις το λιμάνι κάτω, περίπου ως απεργοσπάστες, για τους υπόλοιπους.

Σ.Σ.: Διότι άλλοι απεργούσαν και ήθελε να φέρει τρεις εργάτες παραπάνω. Αρνήθησαν οι τρεις εργάτες να 'ρτουν, η συντεχνία τους, τους εστήριξεν κτλ. Και πήραν και κείνοι επίσημη θέσιν ότι δεν έπρεπεν να 'ρτουν κάτω. Και ως αποτέλεσμα η εταιρεία να κηρύξει το λεγόμενο "λοκάουτ" για τους εργαζόμενους στα μέλη της ΠΕΟ, το '52.

Σ.Σ.: Και εκεί τότε, κατέβησαν αρκετοί ε εργαζόμενοι, μέλη της ΠΕΟ στα γραφεία, να ζητήσουν εξηγήσεις και ε δημιουργήθηκαν εκεί συμπλοκές ξυλοκοπήματα και λοιπά, και συνελήφθησαν αρκετοί πάλι. Πάλι επήγαν δικαστήρια, φυλακίσεις και λοιπά, προς τις αρχές. Ως τζιαμαί, ως το 52. Μετά τα πράγματα ηρεμήσασιν, εξάλλου και οι δύο συντεχνίες από κοινού υποβάλλαν τα αιτήματα τους.

Σ.Σ.: Οπόταν υπήρχε ένα πολύ πιο ήρεμον κλίμαν όσον αφορά τα συνδικαλιστικά θέματα. Και η τελευταία πράξις των αγώνων των αμιαντωρύχων ήταν όταν έκλεισεν το μεταλλείον, μάλλον, προς το τέλος του κλεισίματος του μεταλλείου. Όταν η, τότε ιδιοκτήτης του μεταλλείου, τότε μητροπολίτης Λεμεσού, Χρύσανθος.

Σ.Σ.: Αδυνατούσεν να πληρώνει τους εργαζόμενους. Και ήταν σύνηθες, ήταν σύνηθες φαινόμενον οι στάσεις εργασίας, απεργίες και λοιπά, διαβήματα στα υπουργεία, στην αρχιεπισκοπήν, με αποκορύφωμα το κλείσιμόν του, στις 17 του Γενάρη νομίζω το 88.

Σ.Σ.: Και παραμείναν οι εργαζόμενοι απλήρωτοι για αρκετούς μήνες. Απλήρωτοι, και αποφάσισαν ένα χρόνο μετά, ένα χρόνο μετά το ένα χρόνο μετά το κλείσιμο του μεταλλείου, να κάνουν μια διαμαρτυρία.